Istotną sprawą jest fakt, iż neuron przewodzi bodźce zawsze w jednym kierunku, od dendrytów do ciała komórki i z komórki dalej przez neuryt. Przewodnictwo nerwowe wyjaśnia teoria membranowa. Wytwarzane w określonych receptorach wyładowania elektryczne niosą informację o natężeniu działania bodźca. W warunkach fizjologicznych odbywa się to przez zmianę częstotliwości wyładowań o stałej amplitudzie. W niepobudzonym neuronie błona komórkowa wykazuje polaryzację spoczynkową, którą można określić jako wstępny stan gotowości neuronu do reagowania. Polaryzacja ta wynika z nierównomiernego rozmieszczenia jonów na powierzchni błony i pod nią, w cytoplazmie. Potencjał spoczynkowy między wewnętrzną oraz zewnętrzną powierzchnią błony wynosi – 70 mV. Polaryzacja spoczynkowa utrzymywana jest dzięki nieustannej aktywności białek przenoszących jony sodu oraz potasu przez błonę. Źródłem energii dla tej pompy sodowo – potasowej jest hydroliza ATP do ADP i Pi. Spolaryzowana błona neuronu może chwilowo zmienić swoje własności elektryczne. Dzieje się tak, podczas gdy dostatecznie silny bodziec spowoduje lokalne otwarcie się białkowych kanałów jonowych. Zmiana, która z tego wynika nazywana jest depolaryzacją. Pomiar elektryczny wykazuje wówczas nowy, chwilowy stan o wartości około +40 mV.
| program antywirusowy avast do pobrania